NEVERLAND

فردا اول مهر سال نود است که صاف در وسط یک روز تعطیل فرود آمده. جه سعادتی! اگر فردا شنبه بود هم فرقی به حال من نداشت. من سالهاست که خوشحالم. شادم که روز اول مهر را میتوانم تا لنگ ظهر، اگر بخواهم، بخوابم. میتوانم ساعت شش بیدار باشم و مدرسه رفتن بچه‌های معصوم را نگاه کنم و حتی میتوانم به رسم یک دهه عذاب، بلند شوم و به دم یکی از مدرسه‌های سابقم (آنها که سالمند) بروم و تماشا کنم.

از مهر متنفر نیستم. از اجبار متنفرم. از زور متنفرم. از تحمیل بیزارم. از تمام بخاری‌های نفتی مخزن دار لوله دراز بیزارم. از همه جامیزیهای شکسته که دم به دم پا به آن گیر میکند، از میزهای پر خش و خط. از بغل دستی بوگندو متنفرم. از پشت سری مردم آزار. از میز سه نفر بیزارم از آنهایی که مجبور باشم وسط بنشینی و هیچ حریمی نداشته باشی. از درس خواندن منزجر نیستم اما از درس پرسیدنها تحقیر آمیز هراس دارم. از تنبیه دیگران پیش چشم گریانم. از فرود خط کش چوبی دردناک روی دست دوستم. صدایم در گلو خفه می‌شد. میدیدم که زار میزند اما کمکی از من بر نمی‌آمد. من به اندازه یک عمر دلیل تنفر از مدرسه دارم از آن راهروهای تنگ و تاریک. از آن زیرپله‌ی تاریک که به عنوان سیاهچال به ما معرفی شد. من از همه معلمانی که روح کودکی و پاکی را نشناختند و بچه‌ای را به خاطر اعتیاد پدرش ضرب و شتم کردند متنفرم.

فردا اول مهر است. من کاری با کار مهر ندارم. دیگر نگران مشق‌ها نیستم. من مشقهایم را چون سند شقاوت مردمانی در اوایل دهه هفتاد مهر کرده و در سینه پناه داده‌ام. از آن دوران خشمی در من زنده میشود وقتی که این سرود را گوش میکنم. آن روزها آهنگ ممنوع و ترانه بد بود! ما فقط سرود داشتیم.