NEVERLAND

سید محمد خاتمی  کاندیداتوری خود را رسما اعلام کرد و بعد از آنکه همه در پی حدس و گمانه زنی درباره آمدن و نیامدن او بودند حالا تمام کارشناسان سیاسی اعم از تاکسی نشینان اهالی آرایشگاه‌های زنانه و مردانه و اتوبوس سواران حرفه ای وارد مرحله تازه‌ای شدند. اینکه آیا خاتمی دربرابر دیگران (The Others) رای می‌آورد؟
فرض کنیم که انتخابات سالمی برگزار شود. فرض کنیم کروبی نمیخوابد و آقای جنتی اصلا نمیداند که چه کسی در ساعت ۳ بامداد برنده انتخابات شده. فرض کنیم فرماندهان سپاه کاری به کار  انتخابات ندارند و باز در حالتی خوش بینانه تصور کنیم که وزیر محترم وزارت  کشور، تمام تلاش خود را به کار میبندد تا انتخاباتی سرشار از آزادی برگزار شود. آیا مردم خاتمی را به دیگران و خصوصا به دکتر احمدی نژاد ترجیح می‌دهند؟

خاتمی کار دشواری در پیش رو دارد. اگر احمدی نژاد ۴ سال ریاست بر کشور را در کارنامه خود دارد (چه مثبت و چه منفی) خاتمی در این زمینه هشت ساله است. آیا مردم (منظور توده‌‌ی مردم) از عملکرد او در دوران اصلاحات راضی‌اند.
خاطرم هست که در زمان انتخابات ریاست جمهوری نهم زمانی که کار به وقت اضافه کشیده شده بود، بسیج عمومی شکل گرفت تا  دیگری را به جای رییس فعلی به کاخ ریاست جمهوری بفرستد اما نشد. آن زمان همه میگفتند برای فرار از تحجر و بازگشت به عصر قدیم باید هوشیار عمل کرد این حرف را آقای خاتمی نیز گفت. من با این گفته مشکل دارم چون رییس جمهوری که به این ترتیب وارد عرصه سیاست شود ، پشتوانه قوی در دست دارد که میتواند از آن به عنوان سلاحی بر علیه ملت استفاده کند: من شما را از خطری عظیم رهایی بخشیدم! این جمله در تاریخ سر آغاز بسیاری از فسادهای حکومتی بوده است.
برای رای دادن به خاتمی  و اصلا برای رای دادن باید به فکر دلیلی بهتر از دوران بد احمدی نژاد باشیم نباید به خاطر سیاهی دوران حاضر به هر مرحله تاریخی دیگر تن داد. نباید حرف های ناپخته را در دستور کار قرار داد. باید دید آیا خاتمی در دوران جدید حرف تازه‌ای برای گفتن دارد یا خیر. باید ابتدا صدایش را شنید و حرف هایش را گوش داد و سپس تصمیم گرفت.

منبع تصاویر

انسان دوستی موسمی چیزی است مثل کارگر/کشاورزان موسمی که فصل کاشت بر سر زمین هستند و زمستان ها جای دیگر. حکایت مردمانی است که بچه های همسایه را (البته همسایه که نه) کودک میدانند و کودکان کار در چشم آنها بی قدر است. درد آور است حکایت کسانی که به حق! به حال کودکان غزه می گریند اما ککشان نمیگزد که بی سر پناه‌های سرزمینمان در قانون اساسی کشور، هیچ حامی ندارند. کاش همیشه نوع دوستی داشتیم کاش همه جا و به یک اندازه دلمان میسوخت. دلسوزی بر اساس مذهب و رنگ پوست و ملیت، هیچ، هیچ، هیچ ارزشی ندارد.

چند روز وقت پیش یک عکس در این بلاگ گذاشتم که در آن کودکی آفریقایی را نشان میداد که از ترس ماموران که می خواستند وارد خانه بشوند جلوی در ایستاده بود. حس غریبی در عکس موج میزد. بچه که ترسیده بود با دستان کوچکش جلوی ورود به خانه را میخواست بگیرد.

از این پست گذشت تا اینکه ماجرای غزه خونبارتر از گذشته شد. در ظاهر این امر دو طرف متخاصم با یکدیگر می جنگند و طبیعی است طرف قدرتمندتر ضربات مهلک تری وارد می آورد اما ماجرا به اینجا ختم نمیشود. ظاهرا این جنگ دو طرف دارد اما در واقع بسیار زیاد تر از این حرف هاست. خیلی های دیگر هم هستند که در این جنگ دخالت دارند. خیلی هایی که نه تنها دوست ندارند آتش این ماجرا خاموش و سرد شود بلکه به شعله ور شدن آن کمک می کنند.

در همین راستا امروز همان طور که در پست قبلی نوشتم، روزنامه کارگزاران توقیف شد. دلیل توقیف خیلی جالب است. دلیل توقیف، شمشیر از رو برای آزادی و برای زبان باز است. این روزنامه در باکسی کوچک در صفحه دوم شماره دیروز خود بخش هایی از بیانیه دفتر تحکیم وحدت درباره جنایات غزه را نوشت. حالا اینکه متن این باکس چه بوده که مسئولین را بر آشفته تا روزنامه را به تعطیلی بکشانند خیلی جای تامل دارد.

دفتر تحکیم وحدت در این بیانیه نوشته بود که طرفین این دعوای سیاسی به یک اندازه مقصرند و پنهان شدن عده ای تروریست در کودکستانها و بیمارستان ها به بهانه ی مقاومت نتیجه ای جز کشتار کودکان بی گناه ندارد. اما…

مسئولین ناظر بر کار مطبوعات این حرف و حرکت را کاری بر خلاف عقاید خود دیدند. یعنی آنها دفتر تحکیم را قبول ندارند چه رسد به چاپ بیانیه آنها بنا بر این روزنامه مذکور که این عمل را انجام داده مجرم است!

اینجاست که مشخص می شود که غیر از حماس و اسراییل این دعوا مدعیان دیگری هم دارد. این که ما به حماس بگوییم تروریست اینقدر بد است؟ رفتارهای پر شیطنت و راه نیامدن با جامعه جهانی تنها برای به تعویق افتادن کشتار کودکان اینقدر نامربوط است؟ تازه اگر هم آن بیانیه حرفی غیر منطقی بر خلاف نظر مسئولین زده سزای آن توقیف و تعطیل است؟

به اعتقاد من مادامی که حامیان صلح کسانی چون ما باشیم غزه که هیچ دنیا در آتش تعصبات کورمان خواهد سوخت.

نمی دانم امسال پاپانوئل با آن سورتمه اش که گوزن های شمالی میکشندش می تواند از کیوسک های تفتیش شهر های آشوبزده خاور میانه عبور کند؟ نمی دانم می تواند کیسه کادوهایش را از قطب سفید به خاور خون بیاورد؟ خدا را چه دیدی شاید آورد اما مطمئنم که در کیسه اش برای بچه های غزه خون و اکسیژن و مادر پیدا نمی شود. خانه در کیسه قرمز نوئل نیست زمین که دیگر اصلا حرفش را هم نزن. اما کاش در آن کیسه خوراکی باشد. خوردنی های خوب برای تمام مدت محاصره. اصلا کاش برای این کودکان، برای همه آنهایی که در بهترین دوران هایشان با بمب و آژیر هم صدا بوده اند سر بریده خالد مشعل و ایهود اولمرت را می آورد. ولی نه، این کودکان پاک تر از آنند که با غذای خون آشامانی چون همان ها بخواهند شاد شوند آنها لبخند و بوسه و آغوش امن مادر میخواهند وگرنه زمین و اسلحه مال همان گرگهاست که کاش فقط یکدیگر را پاره می کردند.

اما بابانوئل بیا و امسال را مثل هر سال از خاور سیاه چشم پوشی کن “برو آنجا که ترا منتظرند” برو به همان شمال امنیت برو به اسکاندیناوی آزاد برو به همان شادی رخوت آور شمال. تو اگر به این نقطه خاموش نقشه های جغرافیایی بیایی، کاری از دستت بر نمی آید چون بچه ها اینجا زیادند و هر کدام محتاج تر از دیگری هر کدام گریان تر از دیگری. این جا را به خدا بسپار شاید دلش برای آنها سوخت. شاید فردا کاری کرد و تمام مذهب ها را برچید و همه را یکسان کرد. شاید فردا اسلام و یهود معنی خاصی نداشته باشد که بخواهند سرش خون بریزند. شاید فردا روز بهتری باشد شاید فردا خدا اینجا را ببیند.