NEVERLAND

cher خاطره مشترک چند نسل است. خواننده‌ای که نه زرق و برق خوانندگان نوظهور را دارد و نه سنگینی هنرمندان کلاسیک را. او خواننده‌ای است برای هر روز گوش کردن. Cher از آن خوانندگانی است که از حالت یک هنرمند زمینه موسیقی فراتر رفته و حالا تبدیل به یک مارک و لوگو شده است. نامش بر روی هر محصولی باشد (خواه در زمره سینما و خواه در دسته موسیقی) خیل زیادی از مردم را به سمت خود میکشاند.

Burlesque فیلمی است درباره افسانه ظهور یک ستاره. اینکه یک فرد آماتور و مبتدی چطور میتواند بر اساس علاقه‌اش حرکت کند و این علاقه چقدر میتواند سوخت خوبی برای رسیدن باشد. هر چند این ستاره مبتدی و نوظهور در این فیلم آنچنان هم تازه کار نیست. Christina Aguilera در نقش الی دختر جوانی است که سودای رقصیدن و خواندن دارد او برای همین دست به کار می‌شود و شهر زادگاهش را ترک میکند و راهی جایی می‌شود که زمینه ساز پیشرفت او باشد. با وجود نام Christina به راحتی میشود فهمید که کارهای او به عنوان دختر آماتور آنچنان هم مبتدیانه نیست بلکه استاندارهای بالایی را رعایت میکند که البته برای کاراکتر الی زیاد جذاب نیست. چون کار او به عنوان یک علاقه‌مند صرف که تنها در خانه تمرین کرده است را خیلی ساده میکند!

تس (Cher) صاحب کلابی کوچک است که برای دایر بودن پول زیادی بدهکار است و بانک مدام برای آن اخطاریه میفرستند. اما این کلاب آرزوی شخصی تس است. بنابراین برای نجات اینجا حاضر نیست چوب حراج به آن بزند. نمایشهای پر رونق که یادآور فیلم “نمایش دختران” است هم برای نجات آرزوی شخصی تس کافی نیست. در این میان الی که به عنوان پیشخدمت در این کلاب مشغول به کار است تبدیل به برگ برنده‌ی او می‌شود.

تمام داستان این فیلم بر اساس مدل کلیشه‌ای و تکراری ظهور ستارگان بی نام و نشان است. از هیچ به همه چیز می‌رسند و در این راه عشق و علاقه است که آنها را از رسیدن باز نمیدارد. اما در این فیلم حتی از سختی‌های معمول بر سر راه این ستارگان هم خبری نیست و الی به راحتی پله‌های ترقی را طی که نه، میدود. در این مدل داستانها همیشه بر سر راه پیشرفت ستاره افرادی وجود دارند که به حسادت با آنها میپردازند. اینجاهم کاراکتری به نام نیکی حضور دارد که نقش او را Kristen Bell بازی میکند. البته قرار بود این نقش به لیندسی لوهان و یا جسیکا بیل برسد که اینطور نشد.

به غیر از داستان که یک قصه تکراری خالی از نوآوری بود، حتی در پردازش داستان فرعی عشقی، حالت کلیپ بودن آن هم بسیار به چشم می‌آید. تعداد زیاد قطعاتی که خوانندگان اجرا میکنند و قرار است با این قطعات این فیلم در دسته فیلمهای موزیکال قرار بگیرد. هر چند دقیقه یک بار یکی از دو خواننده اصلی داستان روی صحنه قرار میگیرند و میکروفن به دست شروع به آوازخوانی میکنند. حتی طراحی صحنه کلاب هم متناسب با توصیف کلی آن مکان کوچک نیست. طراحی‌ها در سطح بسیار بالایی ترتیب داده میشوند که باعث شگفتی است که کلاب کوچک و فقیری که بدهکار است و تنها یک رختکن برای آماده شدن رقصنده‌ها دارد چطور اینقدر باشکوه مینمایاند.

در کل باید عرض کنم که اگر از علاقه‌مندان این دو خواننده محبوب هستید، از این فیلم لذت می‌برید و ایرادهای بزرگ آن در نظرتان ناچیز به نظر میرسد اما اگر در انتظار یک موزیکال هستید باید توجه کرد که این فیلم ابدا در حد و اندازه موزیکالهای موفق نیست. به هر حال Burlesque اثری که درجه نمایش PG-13 را دریافت کرده و در آن از صحنه‌های برهنگی کامل و یا روابط عاشقانه بی پرده علیرغم فضای داستان خبری نیست و تمام تمرکز فیلم بر کلیپهایی است که دو خواننده- بازیگر فیلم اجرا میکنند. در ضمن Cher قطعه You Haven’t Seen the Last of Me را به صورت زنده اجرا کرده و لبخوانی نمیکند.