ما مردان خشمگینی هستیم که نه نمیگوییم!
وقتی همه با هم میگن “آره”، خیلی سخته نظر خودت را بگی. خیلی دشواره که بگی نه. بی شک متهم میشی که داری ساز مخالف میزنی. شاید بگن که میخوای عرض اندام کنی. احتمال داره فکر کنن که میخوای ژست بگیری که من سرسری از هر چیزی نمیگذرم. اون “آره” به نظرم خیلی جرات میخواد. خیلی بیشتر از توان یک نفر برای خودکشی. شاید ۳ برابر به اصطلاح شجاعتی که برای خودکشی لازم است را برای این “آره” و مخالفت با جمع لازم داشته باشیم.
مهندس مخالفه فیلم “۱۲ مرد خشمگین” از اون آدمای باحالی بود که راحت تونست چشمش را ببنده و نبینه که داره یک تنه میره به جنگ ۱۱ آدم دیگه که حریصانه میخوان مثلا مجرمی را تادیب کنند. اون ایستاد و نگفت اینطوری نیست، فقط گفت من سوال دارم و باید اول جواب سوالام را پیدا کنم. این روحیه اون بود که باعث شد تبدیل بشه به یک قهرمان. “دیویس” شاید اولین قهرمان سینمایی من باشه که هیچ کار عجیب و مهمی نکرد. او.ن فقط با سوال کردنش قهرمان شد.