صبح یک روز سرد پاییزی، وسط یک حیات[ط] سیمانی
دختری پای چوبه ی اعدام، پشت دستش نوشت: «آزادی»
ته سیگار را زمین انداخت، پک آخر وصیت او بود
یعنی: «ای شهر من خداحافظ؛ مثل سیگار آخر افتادی»

بخشی از شعر “آخرین سیگار” سروده ی مصطفی توفیقی

این مطلب در ۱۲ فروردین ۸۷ به ساعت ۱۰:۱۹ ق.ظ درج شده است و در شاخه ادبیات, پراکنده گویی, یکی بود یکی نبود قرار داده شده است. پاسخ های احتمالی به این مطلب را می توانید از طریق فید RSS 2.0 دنبال کنید. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.