بازی های بلاگی نوع جدیدی از بازی است برای ما که مدتی است که از لحاظ فیزیکی آنقدر بزرگ شده ایم که برایمان عار است بازی کردن و در پی هم دویدن. وای بر ما که این عقده فروخورده را باید در محیطی کجازی خالی کنیم. اولین بار بازی یلدا بود که چقدر هم هنر مندانه و ابتکاری بود اما بعد از آن بازی ها مثل قارچ روییدند و نمیتوان انکار کرد که بعضی از این قارچ ها هم سمی بودند و نا مناسب. اما نمی شود کاری کرد اجتناب ناپذیر است روییدن علف هرز در باغی با میوه های با ارزش.
افتخار یافتن برای شرکت در اولین بازی را به لطف دوست خوبم پلنگ صورتی! یافتم.
برای شرکت در این مسابقه هم شعر دوست داشتنی ام از شاعر مورد علاقه ام فریدون مشیری بزرگ را انتخاب می کنم با محوریت دو واژه ترکیبی بهار و چشم…

با همین دیدگان اشک آلود
از همین روزن گشوده به دود
به پرستو به گل به سبزه درود
به شکوفه به صبحدم به نسیم
به بهاری که میرسد از راه
چند روز دگر به ساز و سرود
ما که دلهایمان زمستان است
ما که خورشیدمان نمی خندد
ما که باغ و بهارمان پژمرد
ما که پای امیدمان فرسود
ما که در پیش چشم مان رقصید
این همه دود زیر چرخ کبود
سر راه شکوفه های بهار
گر به سر می دهیم با دل شاد
گریه شوق با تمام وجود
سالها می رود که از این دشت
بوی گل یا پرنده ای نگذشت
ماه دیگر دریچه ای نگشود
مهر دیگر تبسمی ننمود
اهرمن میگذشت و هر قدمش
نیز به هول و مرگ و وحشت بود
بانگ مهمیزهای آتش ریز
رقص شمشیر های خون آلود
اژدها میگذشت و نعره زنان
خشم و قهر و عتاب می فرمود …

البته این شعر طولانی تر بود که برای اینکه خسته کننده نباشد و همه تا آخر بخوانند قسمتی از آن را نوشتم. با همه این توصیف ها چیزی که مهم است این است: به پرستو به گل به سبزه درود.
کلمات کلیدی هم همین پرستو و گل و سبزه… افتخار دهید و شرکت کنید: منیره و کمال.

این مطلب در ۱۰ فروردین ۸۷ به ساعت ۱۱:۱۷ ق.ظ درج شده است و در شاخه ادبیات, ترانه ها قرار داده شده است. پاسخ های احتمالی به این مطلب را می توانید از طریق فید RSS 2.0 دنبال کنید. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.