لذت تماشای همسایهها
پشت پنجره نشستن و دیگران را تماشا کردن یکی از بهترین سرگرمیهاست! اما من در عجبم که چطور میشود با سه چهار تا بازیگر و یک اتاق و چند پنجره چنین شاهکاری ساخت.
سرزمین سینما- کمرون دیاز وسیله ای برای خرابکاری اینترنتی
- پورتمن در قوی سیاه
- داستانی درباره یک “خبرچین”
- ساندرا بولاک پول سازترین هنرپیشه ۲۰۰۹
- محبوبترین تریلرهای سال ۲۰۰۹
- روبان سفید اثر میشل هانکه
- شروع خوب شاهزاده خانم و قورباغه
- تصویر تازه ای از هری پاتر و یادگاران مرگ
- یک مشت حرامزاده گمنام: درباره آخرین اثر کوئینتین تارانتینو
- The Box
-
۱۰ دی ۸۸ در ۳:۰۲ ق.ظ
با مغز
چیزی که اخیرا به شدت از سینما فاصله گرفته
۲ شب پیش فیلم آپارتمان بیلی وایلدر را دیدم .
یک داشتان ساده . عادی . معمولی . یک شرکت و یک اسانسور . ۳ بازیگر اصلی و ۵ آدم نیمه فرعی . با یک آپارتمان تک خوابه
۲ نمای خارجی = یک راه پله ها و بیرون ساختمان
ببین جه شاهکاری ساخته
همه چیز تو خودش داره .
سراسر خنده . حسرت . طمع . وفا . سادگی . حقیقت و کلی تعاریف دیگه …
اون شب بیخواب شده بودم .. بعدش فیلم تندر استوایی رو دیدم . اصولا خیلی بعیده فیلم کمدی ببینم اما دیدم
کلی لوکیشن . کلی بازیگر گران قیمت . صجنه های پر خرج . جلوه های عظیم و فیلمبرداری هزینه بر .
اما محصول بسیار کسل کننده . شوخی ها رکیک و زننده و بی دلیل . همه چیز اغراق آمیز و بی توضیح . مثل یک پروژه دانش آموزی
منم شیفته همون دو پنجره ساده قدیمیم …. با اون پای شکسته و ماچرا های پر معنا