همیشه این جور وقت ها افسوس خوردن کارم بود… این که کاش دارایی بیشتری داشتم تا هر چه در ذهنم بود را به پای کسی که میخواهم بریزم اما این حرف تکراری است و تکراری است و شعار بی ارزش لایق ذکر کردن هم نیست.
با خودم فکر کردم و دیدم این روزها این وقت ها بهتر است کادوی خودم را باز کنم تا اینکه کادو برای دیگران بگیرم تازه آخر هم خودم معترف باشم که این کادو در اندازه ی تو نیست که در وسع من است و اندوه که همیشه وسعم سهم کمی است از همه!
سالی از شما گذشت و بسته ی با شما بودن قسمت من بود که همه سود بود و همه فایده، بقایتان بقیه من را باعث شد. بهره ها بردم و قدیم وجودتان حادث هستیم شد. همراه بودنم با شما  خنده هایش بیش از گریه هایش بود اما تلخی ها هم باعث زر شدن مس وجود گشت. چه با برکت بود دورانمان کاش دوامش بیشتر از همیشه باشد بیشتر عمرمان و روزگارمان کاش این پیوند ها را با چارچوب های دنیوی نشود از بین برد کاش بمانید تا با ماندنتان دلخوش به بودن باشم. میلادتان سبز…

این مطلب در ۱۳ بهمن ۸۶ به ساعت ۹:۴۸ ب.ظ درج شده است و در شاخه پراکنده گویی قرار داده شده است. پاسخ های احتمالی به این مطلب را می توانید از طریق فید RSS 2.0 دنبال کنید. می توانید نظری بگذارید، یا از سایت خود دنبالک بفرستید.