آقایان اینجا اتاق جنگ است
چند روز وقت پیش یک عکس در این بلاگ گذاشتم که در آن کودکی آفریقایی را نشان میداد که از ترس ماموران که می خواستند وارد خانه بشوند جلوی در ایستاده بود. حس غریبی در عکس موج میزد. بچه که ترسیده بود با دستان کوچکش جلوی ورود به خانه را میخواست بگیرد.
از این پست گذشت تا اینکه ماجرای غزه خونبارتر از گذشته شد. در ظاهر این امر دو طرف متخاصم با یکدیگر می جنگند و طبیعی است طرف قدرتمندتر ضربات مهلک تری وارد می آورد اما ماجرا به اینجا ختم نمیشود. ظاهرا این جنگ دو طرف دارد اما در واقع بسیار زیاد تر از این حرف هاست. خیلی های دیگر هم هستند که در این جنگ دخالت دارند. خیلی هایی که نه تنها دوست ندارند آتش این ماجرا خاموش و سرد شود بلکه به شعله ور شدن آن کمک می کنند.
در همین راستا امروز همان طور که در پست قبلی نوشتم، روزنامه کارگزاران توقیف شد. دلیل توقیف خیلی جالب است. دلیل توقیف، شمشیر از رو برای آزادی و برای زبان باز است. این روزنامه در باکسی کوچک در صفحه دوم شماره دیروز خود بخش هایی از بیانیه دفتر تحکیم وحدت درباره جنایات غزه را نوشت. حالا اینکه متن این باکس چه بوده که مسئولین را بر آشفته تا روزنامه را به تعطیلی بکشانند خیلی جای تامل دارد.
دفتر تحکیم وحدت در این بیانیه نوشته بود که طرفین این دعوای سیاسی به یک اندازه مقصرند و پنهان شدن عده ای تروریست در کودکستانها و بیمارستان ها به بهانه ی مقاومت نتیجه ای جز کشتار کودکان بی گناه ندارد. اما…
مسئولین ناظر بر کار مطبوعات این حرف و حرکت را کاری بر خلاف عقاید خود دیدند. یعنی آنها دفتر تحکیم را قبول ندارند چه رسد به چاپ بیانیه آنها بنا بر این روزنامه مذکور که این عمل را انجام داده مجرم است!
اینجاست که مشخص می شود که غیر از حماس و اسراییل این دعوا مدعیان دیگری هم دارد. این که ما به حماس بگوییم تروریست اینقدر بد است؟ رفتارهای پر شیطنت و راه نیامدن با جامعه جهانی تنها برای به تعویق افتادن کشتار کودکان اینقدر نامربوط است؟ تازه اگر هم آن بیانیه حرفی غیر منطقی بر خلاف نظر مسئولین زده سزای آن توقیف و تعطیل است؟
به اعتقاد من مادامی که حامیان صلح کسانی چون ما باشیم غزه که هیچ دنیا در آتش تعصبات کورمان خواهد سوخت.
