هیچ کس دوست ندارد عابر کوچه ای باشد که در آن پیکر عشق را تشیع می کنند
هیچ کس دوست ندارد تا بر سر مزار، حلوای گس رفتن را مزه کند
هیچ کس خرماهای غبار گرفتهی مردن را دوست ندارد
اما من از ثانیه هایی که به وزن وداع میافزایند هراسانم
از شتاب لحظهها که در شادی ما اوج میگیرند و در غمها میماسند
دل نگرانم
کجاست دلخوشی مادامی که خود را به آن سنجاق کنم؟
سید محمد خاتمی کاندیداتوری خود را رسما اعلام کرد و بعد از آنکه همه در پی حدس و گمانه زنی درباره آمدن و نیامدن او بودند حالا تمام کارشناسان سیاسی اعم از تاکسی نشینان اهالی آرایشگاههای زنانه و مردانه و اتوبوس سواران حرفه ای وارد مرحله تازهای شدند. اینکه آیا خاتمی دربرابر دیگران (The Others) رای میآورد؟
فرض کنیم که انتخابات سالمی برگزار شود. فرض کنیم کروبی نمیخوابد و آقای جنتی اصلا نمیداند که چه کسی در ساعت ۳ بامداد برنده انتخابات شده. فرض کنیم فرماندهان سپاه کاری به کار انتخابات ندارند و باز در حالتی خوش بینانه تصور کنیم که وزیر محترم وزارت کشور، تمام تلاش خود را به کار میبندد تا انتخاباتی سرشار از آزادی برگزار شود. آیا مردم خاتمی را به دیگران و خصوصا به دکتر احمدی نژاد ترجیح میدهند؟
خاتمی کار دشواری در پیش رو دارد. اگر احمدی نژاد ۴ سال ریاست بر کشور را در کارنامه خود دارد (چه مثبت و چه منفی) خاتمی در این زمینه هشت ساله است. آیا مردم (منظور تودهی مردم) از عملکرد او در دوران اصلاحات راضیاند.
خاطرم هست که در زمان انتخابات ریاست جمهوری نهم زمانی که کار به وقت اضافه کشیده شده بود، بسیج عمومی شکل گرفت تا دیگری را به جای رییس فعلی به کاخ ریاست جمهوری بفرستد اما نشد. آن زمان همه میگفتند برای فرار از تحجر و بازگشت به عصر قدیم باید هوشیار عمل کرد این حرف را آقای خاتمی نیز گفت. من با این گفته مشکل دارم چون رییس جمهوری که به این ترتیب وارد عرصه سیاست شود ، پشتوانه قوی در دست دارد که میتواند از آن به عنوان سلاحی بر علیه ملت استفاده کند: من شما را از خطری عظیم رهایی بخشیدم! این جمله در تاریخ سر آغاز بسیاری از فسادهای حکومتی بوده است.
برای رای دادن به خاتمی و اصلا برای رای دادن باید به فکر دلیلی بهتر از دوران بد احمدی نژاد باشیم نباید به خاطر سیاهی دوران حاضر به هر مرحله تاریخی دیگر تن داد. نباید حرف های ناپخته را در دستور کار قرار داد. باید دید آیا خاتمی در دوران جدید حرف تازهای برای گفتن دارد یا خیر. باید ابتدا صدایش را شنید و حرف هایش را گوش داد و سپس تصمیم گرفت.
اتفاقا روز تولد آدم معمولی ترین روزهاست. بیشتر دوست داری آن روز، اتفاق خاصی نیوفتد و بهتر میدانی که آن روز به خیر بگذرد. شاید فکر میکنی که یک سال قدیمیتر شدن جشن گرفتن و هوار کشیدن ندارد. اما همه این کادوها همه این کیکها و شمع ها همه این تبریک ها برای آن است که سرگرم شوی. برای آن که مشغول شوی و نفهمی چه شد. مثل سوزن هست. باید دمی تاب بیاوری تا آرام بگیرد جای زخمش.
اما گاهی می شود که به بلوغ میرسی که دانسته و خود خواسته جشن میگیری روز به اینجا آمدنت را. روز با شکوه رسیدن را جشن میگیری چون میدانی اگر هیچ چیز برای عرضه نداشتهای اگر تا به امروز کاری نکردهای همین که بودنت عده ای را شاد می کند، همین که دسته ای منتظرند تا روزشان را با تو شب کنند و اگر نیایی صبحشان شام نمی شود همین ها بهانههای ارزشمندی است که میتوانی افتخار کنی میتوانی شاد باشی و روز میلادت را جشن بگیری چون بودنت بی ثمر نیست.
قبل از اینکه شروع به تماشای لاست کنم میدیدم کسانی را که ۲۰، ۳۰ تا دی وی دی را تو یکی دو روز می دیدند و بعد نظر می دادند.نمی دونم آیا اون لذتی که باید را می بردند یا نه اما چیزی که برای من واضح هست و تو مدت تماشایم هم مسلم ده اینکه نباید به غریزه کنجکاوی بیش از آن چیزی که لازمه فضا داد. شکی نیست که با تمام شدن یک اپیزود خیلی پر هیجان آدم دوست داشته ببینه قسمت بعدی چی میشه اما هر قسمت لاست که به طور متوسط چهل و پنج دقیقه هست را می توان در برابر آثار سینمایی یک فیلم کوتاه به حساب آورد. تماشای قسمت ها پشت سر هم باعث میشه که بیننده نتونه آن توقف لازم را روی اپیزود مورد نظر داشته باشه و گاهی دیدهام که اون همذات پنداری مورد نیاز بین بیننده و کاراکتر سریال شکل نمیگیره. برای همین هم هست که زیاد میشنویم که مثلا سیزن سوم، سریال افت کرد یا بهترین سیزن، دومی بود.
تحمل سریال در طول زمان شاید کمی برای بیننده سخت باشه اما مطمئنا نتیجه پایانی خیلی بهتره تماشای با تامل و داشتم فرصت برای توقف ذهنی روی هر بخش چیزی هست که این سریال بهش نیاز داره. پیشنهاد می کنم هر قسمت را با ماست و چیپس تماشا کنید شاید باعث بشه ریتم اصلی سریال دیدن را دریابید.
کم پیش آمده بود تا از مجموعه عکسهایی خوشم بیاید و همه قطعات آن مجموعه را دوست داشته باشم. اما کار های شادی قدیریان با همه مجموعه ها برایم فرق داشت این مجموعه تلخی حادثه ای را نشان می داد که برای ما شاید عادی شده باشد. عادی شده است از بس با آن بودیم و بهتر بگویم او خود را به ما تحمیل کرده است.
امروز که مراسم تحلیف رییس جمهور جدید را میدیدم، یادم آمد زمان آقای جنگ به پایان رسیده. نمیگویم که او هیچ نکته مثبتی نداشت اما به جرات میگویم که شاهکار او در طول هشت سال حضورش دو جنگ بود. قبول دارم که شر چون صدامی را از سر مردم کم کرد اما یادم نمیرود شبهایی که بغداد از انفجار چون روز روشن بود. خاطرم هست شهر به شهر ویرانی های کشور تمدن، افغانستان را. حالا این عکسها که یاد آور جنگی هستند که ما در ذهن داریم.
سرزمین سینما
