هر شکست مقدمه،…بدبختی تازه است! دو روزه که بهش ایمان آوردم!

در این شب بی ماه و گل، ستاره ساز صحنه شو

رخت غزل کش پاره کن، در شعر من برهنه شو  

 

*این عکس با حفظ کپی رایت از سایت Foto.ir برداشته شده است.

وقتی تو گریه میکنی شک میکنم به بودنم
پر میشم از خالی شدن گم میشه چیزی ازتنم
اسیر بی وزنی میشم رها شده تو یک قفس
کلافه میشم از خودم خسته میشم از همه کس
وقتی تو گریه میکنی وقتی تو گریه میکنی

پی نوشت:زشت ترین و بدترین و پست ترین و ننگ ترین کاری که این روزها می کنم و جز اون کاری از دستم بر نمیاد تماشای همین اشک هاست…

یک سال پیش ایده یک سایت سینمایی به ذهنمون رسید و چقدر هم ذوق زده شده بودیم. البته هنوز به اون چیزی که تو ذهنمون بود نرسیدیم ولی خب به هر حال تا همین جا هم کلی کار انجام شده. برای اینکه سایت یک ساله بشه کلی آدم زحمت کشیدن کلی وقت گذاشته شده خیلی حس خوشی هست اینکه ببینی ایده ای که روزگاری داخل ذهنت بوده حالا یک ساله شده نه توی ذهنت جایی برای دیگران.

آرزو می کنم این حس خوب تداوم داشته باشه سالهای سال…

اگر چه حسن فروشان به جلوه آمده اند    کسی به حسن و ملاحت به یار ما نرسد

چه بد و چه ترسناک بازم هم ۳۱ آگوست باز هم هشتم شهریور باز هم جای خالی کسی که دست طبیعت گل عمرش را چید. باز هم جای خالی فرهاد. باز هم غم ما در ماتم کوه کن عاشق دیگری که این بار نه برای دلخوشی شیرین که برای  آرمان هایش کند و کند و کند. او که از محمد خواند نه برای خوشایند کسی نه برای حتی ماندگاری نام خودش. چرا که چنین نام هایی همیشه مانا خواهند ماند. با او جمعه و غربت بعد از ظهرش را شناختم بدون آنکه حتی نامش را بدانم.

“ای کاش آدمی وطنش را

همچون بنفشه ها

می شد با خود ببرد هر کجا که خواست” مرا باخود برد هر کجا که خواست. وقتی از فکرش میگفت که در جستجوی سقفی است  دلم برای بی سقفی فکر خودم می سوخت. وقتی کودکانه ها را می نالید برای کودکانه ها و کودکی ها دلم تنگ می شد برای شب عیدها برای مادربزرگ و جانماز ترمه اش.

(ادامه…)

جو گندمی های سرش نشان می داد که سن بالایی دارد اما وقتی خوب در چهره اش دقیق می شدی مثل خیلی قصه های دیگر می فهمیدی که زیاد هم سنش بالا نیست و این چین و چروک ها را گذر ایام بر روی صورتش نقاشی نکرده بلکه جای سیلی روزگار سخت است. از اینکه روز تعطیل مشغول کار بود باید این را می فهمیدی. خیابان ها خلوت بود و آفتاب داغ. مثل عقاب اطراف را می پایید تا نکند مسافری دور از چشمش بماند. جلوی پایم ایستاد. مسیرم را گفتم و او با سر نشان داد که میتوانم سوار شوم. وقتی دستم را به دستگیره ماشین گرفتم پیش خودم خیال کردم الان است که ماشین وا برود و قطعاتش از هم جدا شوند. سوار شدم ۲ نفر دیگر هم داخل بودند ما عقب بودیم . یک نفر هم جلو نشسته بود که بعد از سوار شدن ما و کمی جلوتر پیاده شد. ماشین که حرکت می کرد باد داغی به صورت ها می خورد و پوست صورت ها در آن شرایط حال و روز تکه گوشتی در ماهیتابه را داشت. وقتی راننده برای مسافر جلو توقف کرد تا پیاده شود. مسافر کناری من هم می خواست پیاده شود بنابر این من تصمیم گرفتم نشستن کنار راننده را هم تجربه کنم. وقتی نشستم احساس کردم که غصه های مرد راننده واگیر دار است چون من هم به شدت در گیر سنگینی فضا شدم. خلوتی خیابان ها هم به این مسئله دامن می زد. به جلو خیره شدم احساس کردم دنیا تار است اما به زودی فهمیدم که این شیشه ی جلوی ماشین است که تار شده. ناگهان دلم برای راننده سوخت چون او مجبور بود روز های پیاپی را بر این صندلی بنشیند و دنیای تار را نگاه کند با آن ماشینی که هر لحظه ممکن بود از حرکت باز ایستد نمی دانم برای نداشتن پول بوده که ماشیسنش را عوض نمی کرد یا هر چیز دیگری  اما در هر صورت چیزی که بدیهی بود حال و روز  بد راننده بود. وقتی به مقصد رسیدم خیلی دلم می خواست بیش تر از کرایه معمول پول بدهم اما وقتی نگاهم با نگاهش بر خورد کرد  تنها چیزی که دیدم رضایت بود نه از روی قناعت بلکه از جهت عادت.