وقتی بیانیه آقای سرمربی را خطاب به مسئولان استقلال خواندم، دلم سوخت. برای مایی که همیشه باید اینگونه افراد نماد ورزشمان در صحنه بین المللی باشند. به مسائل پیش آمده کاری ندارم و تنها ادبیات مورد استفاده آقایان مایلی کهن، دایی، قلعه نوعی برایم جالب است که هر سه بر مسند سرمربی گری تیم ملی فوتبال جمهوری اسلامی ایران نشستهاند.
هفته پیش وقتی که در حال تماشای بازی بارسا و بایرن بودم همه حواسم تو آنفیلد بود و اینکه اونجا نتیجه چی میشه. وقتی از سایت لایو اسکر چک کردم و دیدم اواخر نیمه اول اونجا بازی یک بر یک مساوی هست واقعا شاد شدم و امیدوار بودم تا آخر بازی اون نتیجه پایدار بمونه. هرگز تصور نمیکردم وقتی در دقیقه ۸۰ نتیجه اون بازی را چک کنم جلوی اسم چلسی عدد ۳ را ببینم. واقعا باور کردنی نبود برای دو تیمی که این چند سال عمده نتایجشون صفر بر صفر و یک بر یک بوده. اون هفته گذشت و دیشب شبی رویایی بود برای آبی های لندن.
بازی به سرعت دو بر صفر به سود لیور پول شد و بعد از اون چلسی توی نیمه دوم توانست بازی را مساوی کنه و بعد از ۲-۲ شدن بود که یک گل دیگه زد و تقریبا لیورپول را ناامید کرد. ولی روحیه حرفهای گری لیورپول بسیار بالا بود و توانست دوباره به بازی بر گرده اونم با دو گل دیگه یعنی با نتیجه ۴ بر ۳ اونا یک گل دیگه برای صعود لازم داشتند که آنقدر ها هم دور از ذهن نبود اما یک نکته را فراموش کرده بودند: آنجا استمفوربریج بود نه آنفیلد…
چلسی بازی را ۴-۴ مساوی کرد تا در شب رویایی صعود، این تیم دو غایب داشته باشه یکی جان تری و دیگری مورینیو که این نتیجه مال او بود.
سرزمین سینما
